Z powołanych wyżej publikacji wynika, że zdarzają się przypadki chorobowe, z którymi medycyna konwencjonalna nie radzi sobie, a zastosowane terapie niekonwencjonalne dają pozytywne wyniki.

Czy w takich przypadkach energoterapeuci powinni pomagać ludziom?

Uważam, że na tak postawione pytanie można odpowiedzieć tylko twierdząco.

Na przykład torbiele na narządach rodnych.

Energoterapeuta w badaniu radiestezyjnym jest w stanie określić czy torbiel ma charakter złośliwy, czy niezłośliwy.

Przy braku złośliwości prowadzenie terapii przez energoterapeutę sprowadza się do likwidowania stanów zapalnych w organizmie, w wyniku, których powstała torbiel, bez ryzyka dla pacjenta.

Jednak już w tym przypadku pacjentowi należy dać wybór terapii, mimo że konwencjonalnie torbiele usuwa się operacyjnie i najczęściej dopiero po zabiegu określa się histopatologicznie złośliwość torbieli.

W przypadku stwierdzenia przez energoterapeutę złośliwości torbieli należy o tym bezwzględnie poinformować pacjenta i namawiać na opiekę onkologiczną.

Terapie niekonwencjonalne można stosować we wczesnej fazie rozwoju nowotworu niewykrywalnego metodami konwencjonalnymi.

W przypadkach zaawansowanych w rozwoju nowotworów złośliwych terapie niekonwencjonalne mogą być jedynie wspomagającymi.

Dużym polem do popisu dla energoterapeutów jest pomoc sportowcom.

Inną ważną rolę mają do spełnienia energoterapeuci.

Jest nią wskazanie lekarzom miejsc zaburzeń energetycznych w organizmie pacjenta.

Częściej człowiek przychodzi do energoterapeuty po diagnozę radiestezyjną, z którą udaje się później do lekarza.

Podsumowując stwierdzam, że medycyna niekonwencjonalna znalazła już swoje miejsce w cywilizowanym społeczeństwie.